Η γεωλογία της Σαντορίνης

Λόγω της βύθισς της αφρικανικής πλάκας κάτω από το Ευρω-ασιατικό, οι τεράστιες πετρολογικές μάζες βόρεια της Κρήτης λιώνουν και αναμιγνύονται με βαρύτερο μάγμα του φλοιού της γης. Αυτό δημιουργεί ελαφρύτερο μάγμα που ανεβαίνει αργά στις ρωγμές του φλοιού της γης. Όπου υπάρχουν ιδιαίτερα πολλά ρήγματα και ρωγμές, οι ενεργές ηφαιστειακές περιοχές της Ελλάδας έχουν καθιερωθεί σε μια στρογγυλή ζώνη. Ο λεγόμενος τόξος του Αιγαίου» ξεκινά στα δυτικά της Ελλάδας με τις ηφαιστειακές περιοχές Λουτράκι, Σουσάκι, Μέθανα, Αίγινα και Πόρο, στη συνέχεια οδηγεί μέσω Μήλου, Κίμωλου και Πολυέγης στη Σαντορίνη και καταλήγει στα νησιά Κω και Νίσυρος. Σε αυτήν την περιοχή, ηφαιστειακές εκρήξεις έχουν συμβεί κατά τους ιστορικούς χρόνους και θα υπάρξουν επίσης νέες εκρήξεις στο μέλλον. Το δυνητικά πιο επικίνδυνο ηφαίστειο είναι αυτό της Σαντορίνης με την τελευταία έκρηξη το 1950.

Ο ηφαιστεισμός της Σαντορίνης ξεκίνησε πριν από περίπου 2-6 εκατομμύρια χρόνια με υποθαλάσσιες εκρήξεις που παρήγαγαν κυρίως λάβα μαξιλαριού. Πριν από περίπου 900.000 χρόνια, τα πρώτα ηφαίστεια έφτασαν αργά στην επιφάνεια της θάλασσας και σχημάτισαν τα ηφαίστεια στη χερσόνησο του Ακρωτηρίου (κόκκινη παραλία, μπάλες, κοκκίνη Πέτρα κ.λπ.).